"Pustynna opowieść o sile wiary"

Szczegóły

Opublikowano: 09 kwietnia 2024

„Druga część jednego z największych widowisk sci-fi w historii kina to dzieło doskonałe, które oddaje hołd książkowy pierwowzorom, ale prowadzi też własną audiowizualną narrację”. Opinia ta należy do jednego z przedstawicieli młodego pokolenia miłośników kina i doskonale opisuje arcydzieło dekady jakim niewątpliwie jest „Diuna”. Uczniowie Alternatywnego LO mieli okazję doświadczyć tych niezwykłych wrażeń filmowych 21 marca br. w kłodzkim Multikinie. „Diuna: Część druga” stanowi ekranizację powieści amerykańskiego pisarza Franka Herberta oraz jest kontynuacją filmu z 2021 r. Książka została wydana w 1965 r. i należy do klasyki literatury science fiction. Akcja powieści dzieje się w dalekiej przyszłości i opisuje dzieje Paula Atrydy, wyczekiwanego mesjasza ludności zamieszkującej planetę Arrakis.

„Diuna” stanowi popis reżyserskiego kunsztu Denisa Villeneuve znanego m.in. z „Blade Runner 2049”. Wydarzenia przedstawione w filmie pozwalają akcji rozwijać się stopniowo. Początkowo poznajemy motywy kierujące głównym bohaterem, obserwujemy jego rozwój fizyczny i duchowy. Przyjmuje on imię „Paul Muad’Dib” i jednocześnie staje się przywódcą Fremenów. W drugiej połowie seansu wydarzenia nabierają tempa. Zabieg ten sprawia, że widz przestaje sympatyzować z bohaterem, dostrzega proces przemiany Paula w despotycznego dowódcę, pragnącego krwawej zemsty.

Wątki podjęte w pierwszej części są perfekcyjnie kontynuowane. Paul Atryda wskutek ataku na jego ród zmuszony jest podjąć próbę przetrwania na gorących piaskach pustyni. Wraz z matką trafiają do społeczności Fremenów, która wystawia ich na wiele prób mających na celu odkrycie ich prawdziwych zdolności i umiejętności przetrwania w trudnej rzeczywistości Arrakis. Jest to opowieść o rozwoju religii, sile nadziei i powstaniu mitycznego mesjasza oparta na etnografii Bliskiego Wschodu i północnych terenów Afryki. Społeczeństwo upatruje w młodym Atrydzie mahdiego i zgodnie z przepowiednią nazywają go Lisan al-Gaib, czyli „przybysz z innego świata”. Staje się on przywódcą, który ma wieść ludność ku wolności, tym samym obejmuje pozycję przywódcy powstania przeciwko Imperatorowi. Widz doświadcza wybitnie stworzonych scen batalistycznych, obserwuje obalenie despotycznej władzy.

Reżyser filmu w swojej twórczości kieruje się głównie aspektem wizualnym, co uważa za esencję sztuki kinematograficznej. Villeneuve nie tylko tworzy wspaniałe kadry, ukazując surowy krajobraz pustynnej krainy, ale także w doskonały sposób przedstawia portret psychologiczny bohaterów za pomocą ujęć kamery. Scena walki bratanka przywódcy Harkonnenów (główni antagoniści) jest niekwestionowanym arcydziełem. Świadczą o tym doskonale stworzona wizja brutalnej rzeczywistości, a także dbałość o szczegóły nawiązujące do pierwszej części filmu. Również magnetyzm postaci stanowi ogromny atut produkcji.

„Diuna” olśniewa również pod względem dźwiękowym. Kompozytorem jest niekwestionowany mistrz muzyki filmowej – Hans Zimmer. Tworzy on niemal mistyczny odbiór dźwięku, który wprowadza widza w zachwyt i nadaje całemu dziełu dramatyzmu. Brzmienie to przywodzi na myśl pieśń z dalekiego świata, znajdującego się pomiędzy milionami gwiazd. Film obrazuje wspaniałe umiejętności współczesnych gwiazd kina, bohaterowie zachwycają charyzmą i precyzją ukazywania motywów ludzkich. Niektóre sceny przywodzą na myśl wzorce znane z antyku np. walka głównego bohatera z przedstawicielem Harkonenów. Wirują oni w niezwykłym tańcu śmierci niczym Achillesa w starciu z Hektorem. Aktorzy zachwycają sztuką władania bronią białą, techniką widoczną w każdym kroku.

Film ten ma szansę dorównać takim klasykom jak „Gwiezdne wojny”, czy wspaniały „Władca Pierścieni”. „Diuna” definitywnie zapisze się w historii jako klasyk kina sci-fi. Stanowi ona widowisko opowiadające o walce człowieka z fatum, sile wiary, a także nieszczęśliwej miłości. Wrażenia kinowe były głownie pozytywne, chociaż gatunek filmu może nie przypaść do gustu każdemu widzowi. Jednakże odbiór kunsztu zdjęć i piękna muzyki jest definitywnie spójny – zachwycający.

Anna Pinkas kl.IIIB